De Tour op de Tourmalet.
Nadat Ed, Frans en ik de top van de Tourmalet bereikt hadden, zagen we het eerste concrete bewijs dat we de Tour vandaag echt zouden meemaken. De RD 918 afgesloten voor verkeer. Op de fiets kan je daar natuurlijk langs. Nu afdalen naar La Mongie.

Nadat we onze ATB's in een weiland vlakbij La Mongie hadden geparkeerd, zijn we langs de helling gelopen om een mooie plek te bemachtigen. En bij het 500m punt zagen we precies de plek die we zochten. Een beetje steil dat wel. Maar op het moment dat de Tourkaravaan in de buurt kwam, kondigde met een enorme donderslag het onweer zich aan. We hebben de spullen opgepakt en zijn gaan schuilen.

De regen was gestopt. De toursupporters namen hun posities weer in op hellingen rondom La Mongie. De sfeer was geweldig. Muziek, een enthousiaste Franse commentator die de stand van zaken in deze etappe rapporteerde, en honderden Euskatel supporters. Het Euskatel-Oranje kleurde de Tourmalet.

Ik zat precies boven een met witte kalk beklad stuk asfalt. Iban Mayo. Ik ging er net als vele Euskatel-supporters van uit dat hij het Lance Armstrong moeilijk zou gaan maken vandaag. Het bleek anders te lopen.

De ontknoping van de Tour op de Tourmalet.
We werden langzaam voorbereid op de komst van de koplopers . De speaker werd steeds luidruchtiger en de helicopters kwamen steeds dichterbij. En dan opeens de koplopers. Op 300m voor de finish zien we Ivan Basso en Lance Armstrong samen verschijnen.

Nog 300 meter te rijden voor Basso en Armstrong.
Schonk Armstrong de zege aan Basso, of kon Basso gewoon harder aanzetten? In ieder geval was de basis gelegd voor Armstrongs 6e tourzege.

Ik had mijn camera helemaal klaar staan om Iban Mayo precies te fotograferen terwijl hij over zijn eigen witgekalkte naam reed. Maar zelfs bergop rijdt Mayo harder dan ik kan fotograferen:) Maar het idee was leuk....en Iban staat op de foto!! Hij werd 9e in deze etappe (1.03 min achterstand op Basso)

Echte strijd om plek 14 tot en met 17. Wij waren blij dat we niet in die enorme mensenmassa langs de dranghekken stonden.
Wij hadden een goed uitzicht vanaf onze helling.

Moreau bleek de rapste man van dit viertal. Karpets legde de basis voor zijn witte trui, Leipheimer maakte het niet helemaal waar en zal de Rabo-bank verlaten en Caucchioli zou ik in 2006 nogmaals in mijn lens krijgen. 

Casar, Guitterez en Astarloza gingen finishen. Na deze mannen zijn wij weer zelf op de fiets geklommen. Eerst weer naar de top en dan een lange afdaling terug naar Luz-St-Saveur. Tijdens de afdaling werden we voortdurend gepasseerd door luid claxonerende auto's met renners die naar hun hotels in Lannemezan werden gereden. Daardoor stonden veel mensen langs de weg in Baréges waar wij als surrogaat tourrenners ongelofelijk werden toegejuigd. Een mooie ervaring.